« I aviá les caçaires que, quand tuavan un rainald, lo prenián sus l'esquina, l'anavan premenar per totes les ostaus e lor donavan quauques uòus. Aquò lor fasiá quauques sòus. E ma maire me contava qu'a l'epòca, èra nascuda, ela, a l'extrèma limita de la comuna, al vilatge d'a Cavalièr, i aviá lo monde d'a Maubò, enquèra atrapavan de lops dins lo bòsc de Sinic. Les muselavan e les premenavan pels ostaus. Se fasián pagar, se fasián donar quicòm. Premenavan mème un gusard, quand sabián pas de qué far mai ! Qu'atrapava las polas… Es una abituda qu'es perduda completament. »