Les Montanhòls (Sèm Montanhòls)

J'apporte des précisions ou
je demande la traduction >

Introduction

Le chanoine Jean Vaylet (1845-1936), de La Terrisse, a écrit "Sèm Montanhòls", véritable hymne de la montagne.

Le texte est intéressant d'un point de vue ethnographique car il témoigne à la fois des mentalités et de la vie des Montanhòls.

Il écrivit également "La responsa del Costovin" pour donner le point de vue des gens des vallées.

Cet enregistrement a été réalisé par Jean-Pierre Cassagnes.

Ethnotexte

Lucien BROQUIÈS

né en 1900 à Paris (75).

Transcription

Occitan
Français
« Sèm Montanhòls,
Aimèm l’independença,
L’aviam, l’avèm, amai la gardarem,
S’i a pas de rei en França,
Naltres i renharem. (bis)

Nòstre sol mèstre es aquel que fa nàisser,
L’autom lo blat e l’èrba tot l’estiu,
Lo preguèm que nos laisse,
Lo gost del pan un briu. (bis)

Tenèm la dalha e tenèm l’agulhada,
E nos vam fièrs jos la capa del cèl,
Aital la trocha nada,
Aital canta l’aucèl. (bis)

Dels vièlhs galoès avèm lo crit de guèrra,
Butèm d’aücs que fan tot retornir,
En passent sus la tèrra,
Aimèm de nos far ausir. (bis)

Aprovam pas lo monde que s’inquiètan
Mès sens son baston sortèm pas de l’ostal.
Gens e bèstias respectan
L’òme que pòrta un pal. (bis)

Nautres avèm fisança qu’ambe la trica
Sèm del país ont buta lo drelhièr.
Mai se qualqu’un nos brusca
Li fasèm pas quartièr. (bis)

Qu’un mal-aprés nos brusca o nos contrarie,
Derengam pas lo jutge ni l’uissièr.
Avèm lo caractari
Doç coma lo drelhièr. (bis)

Avèm qualques jutges, avèm qualques gendarmas,
Mès laissam ben aquel monde de l’ont son.
Avèm nòstre ponh per arma,
Sabèm ben nos far escotar. (bis)

S’al país bas aimam pas las montanhas,
Aicí sèm pas jaloses del valon :
Cal tròpas de castanhas
Per crompar un vedelon. (bis)

Vivam l’estiu amont per las vacadas,
Ausi(gu)èm les brams dels braus e dels borrets.
Aquò val ben las bramadas,
Dels paures borriquets. (bis)

Viva atanben la vaca despensièira,
Que fa rajar lo lach al farrat.
Totas las saumas de ribièiras,
Ne farián pas un encalat. (bis)

Per Sent-Matiu mès quand l’èrba seca,
Vendèm las manas amai les buòus.
Per garnir nòstra cava,
Mancarà pas de sòus. (bis)

Tu siás fièr mès de ta vendémia,
Te plange ben paure Costovin.
Tu cultivas la vinha,
Naltres buvèm lo vin. (bis)

Lo manjarem l’aligòt en montanha,
Que quand es cald se tira coma un fial.
En aval pelaràn las castanhas,
Que lor demorarà al còl. (bis)

Naltres avèm confiença a la trica,
Sèm del país que florís lo drelhièr.
E quand qualqu’un nos cerca briga,
Sabèm li far quartièr. (bis) »

Pas de traduction pour le moment.

© Tous droits réservés Institut occitan de l'Aveyron

Localisation

Vous aimerez aussi...

En cours de chargement...