Marzials

« Sus la pèira roja e brunida,
Marzials a bastit sos ostals,
E sa glèisa encara solida,
E sos camins pausats suls bancs,
Per téner luènh los invejoses,
Volurs e vauriens de tot pial,
Nòstres anciens, qu’èran jaloses,
De parets cenchèron Marzials.
E plan abritat darrèr las torres,
Podián ambe tranquilitat,
Biure lo vinet,
Que los borres de la vinha avián donat.
Mès Marzials dempièi un bon briu,
A crebat sa vièlha centura,
E nòstre paure niu,
Del passat, garda la figura.
Sas carrièiras son estrangoladas,
E se'n van totas de travèrs,
Son fangosas, mal pavadas,
E se tòrçon coma de sèrps.
Lo Leveson, quand lo vent lucha,
De nòstre vilatge vesin,
De vin, de plançon e de frucha
Aicí el ven se pervesir.
Eles nos envoian de piòts grasses,
E quand son tornats los bèls jorns,
Que los aucèls nisan als bartasses,
Lo parfum de l’issart en flor.
L’aiga romplís nòstre pegal
La montanha la nos envòia
Quand julhet brutla son radal
L’aigueta fresca es nòstra jòia
Sèm nascuts dins un bèl país,
Polit al printemps quand se laura,
Polit quand l’ametlièr florís,
Polit quand la grapa se daura,
E qu’es bèl quand l’estiu se sauva,
E que lo freg se fa sentir.
La vinha met sa bèla rauba,
Per endreches color de vin
Uroses los países cauds
Quand la clartat del cièl davala
Lo grilhon canta son repaus
Ambe sa sòrre la cigala.
E malgrè tot, garçons e filhas
Demòran aicí ambe rapial
Voldrián laissar relhas, faucilhas
E quitar lo paure Marzials
Creson de trobar cent e milas
E totes los bonurs revats
Enlai dins las polidas vilas
Quantes n’i a que se son trompats ! »