Escarnir los aucèls

« Lo mes de junh, a la prima, lo lauriòl cantava e lo pastre escotava. I aviá la pastra aval en bas, li semblava que li disiá :
“S’ère tu, lai anariái, li fariái, li diriái...”
E totjorn cantava :
“S’ère tu, lai anariái, li fariái, li diriái...”
Lo pastre, totjorn escotava :
“S’ère tu, lai anariái, li fariái, li diriái...”
Se sesèt al pè de la pastra.
“S’ère tu, lai anariái, li fariái, li diriái...”
Lo pastre embracèt la pastròta e lo lauriòl encara cantava :
“S’ère tu, lai anariái, li fariái, li diriái...”
Mès que la pastròta li te fotèt un butal que lo fa(gu)èt tombar dins lo riu.
E los gages pels bartasses :
“As asagat ? As asagat ? As asagat ?”

Lo june òme que se voliá maridar fa(gu)èt una pascada e di(gu)èt :
“Se me maride, la pascada, la me caldriá partejar pel mièg. Ten tu, femnon, ten tu, ieu !”
Mès que pièi, la calguèt tornar partejar en quatre :
“Ten tu, Pierron, ten tu, Jacon !”
E un autre còp :
“Ten tu, Julie, ten tu, Marinon !
A mès aquò's ben pichon tot aquò, ta ta ta ta, ten tu, ieu !” »