Laurar a rega dubèrta o a rega perduda
Introduction
Dans les temps anciens et sur les exploitations les plus petites, tout le travail de préparation de la terre se faisait à la main, avec des outils de jardinage (bigòs, bigòssa, marra, marron…).
L’antique araire était d’un usage courant qui s’est maintenu jusqu’au milieu du XXe siècle. Vinrent ensuite les charrues simples (dombasles dites parfois bombaslas) et les charrues Brabant simples (brabanetas) et doubles (brabants).
L’araire appelé aussi cròc, cambeta, araire pichon ou araire ponchut servait aussi bien pour le labour que pour recouvrir la semence. On s’en est longtemps servi per enregar los patanons.
En occitan araire est masculin.
Ethnotexte
Elie CASTÈS
né en 1923 à Fourniès de La Bastide-l'Evêque.
Transcription
Occitan
Français
« Fasián a planchas, li aviá una re(g)a dubèrta pel mièg. Prenián una larjor de vint mèstres, davalavan d’un costat e montavan de l’autre costat. Aquò fasiá que, pel mièg, li aviá una re(g)a dubèrta. Lo còp d’apièissa viravan sus aquela re(g)a dubèrta e la re(g)a dubèrta se trobava a l’oposat, de l’autre costat. Inversavan.
Quand aquò montava tròp, que podián pas laurar en montent, tornavan quèrre la re(g)a al cap de la pèça e fasián en davalent. Ieu l’ai pas vist plan praticar aicí mès dins los paísses que penjavan bravament, fasián a re(g)a perduda. Montavan a vide e tornavan far en davalent. »
Pas de traduction pour le moment.
© Tous droits réservés Institut occitan de l'Aveyron
Localisation
Vous aimerez aussi...
En cours de chargement...