Farrebique, Biquefarre

Collecté en 2010 Sur les Communes de Goutrens, Salles-la-Source Voir sur la carte
J'apporte des précisions ou
je demande la traduction >

Introduction

"Farrebique" est un film tourné par Georges Rouquier en 1946 et sorti en 1947. La suite, sortie en 1984, porte le titre de "Biquefarre".

L'histoire est celle d'une famille de paysans, au fil des quatre saisons, au moment de la mutation du monde paysan.

Retour sur cette œuvre avec Jean-Jacques Rebuffat, assistant du réalisateur Georges Rouquier, et Yves Garric

Vidéo

© Amic BEDEL - Tous droits réservés Institut occitan de l'Aveyron

Transcription

Occitan
Français
« Se los anciens tornavan, que vegèsson los bastiments e que las vacas poguèsson pas pàisser pel prat, e ben i auriá tapatge. Los anciens, aquò's aital…

Mon paure pepè, me'n rapèle bien parce que s'ocupava de las fedas, o dels motons se volètz, las fedas, n'aviá una trentena apr'aquí e vendiá quauques anhèls, aquò èra son pòrta-fulha parce que, la retreta a l'epòca èra minabla, i aviá presque res. S'èra fach un bocin de canhòta ambe los anhèls e me disiá :
“Tu, Raimondon…”
Vesètz, m'ensenhava.
“Los te cal tocar sus l'esquina, suls rens, qu'ajan un polit ren, aquí. Aquò vòl dire que son prèstes a vendre.”
Caliá que fa(gu)èsson trenta-cinc, quaranta quilòs. Et voilà, aquò fasiá un bocin d'argent, aquò. Me rapèle pas quant se vendián, pas talament pardí, mès quand mème, aquò fasiá quicòm de quite. Aquò costava pas gaire et voilà.
Ieu me rapèle de tot, lo film de “Farrabica”, de totas las seanças que se son passadas, a part quand èrem a l'escòla pardí… Que filmavan l'ostal, aquí, los papès e las mamès èran jols projecturs, de còps passavan las nuèches entièiras. Fa que aquò èra pas un cadòt per elses… Voldriái pas èstre a lor plaça. Mès, nautres, aquò èra la rigolada, fasiam aquò coma un divertissament. Èrem contents, de còps mancàvem l'escòla.
Et voilà.
E pièi, quand nos tornèrem veire :
“A ! Mès es pas possible ! Mès èrem ben dròles ! Èrem ben coma aquò ?”
Et voilà.
Aquò nos fasiá dròle de nos tornar veire.
Georges Rouquier venguèt lo temps del film, una bona annada per lo film, pièi aviá son trabalh. Aviá maites films dins lo cap. Parti(gu)èt al Canadà e tot. Lo vegèrem pas d'un brave moment pièi tornèt pus tard per far “Bicafarra”. Aquò li passèt pel cap de ne far un segond.
Ambe mon paire, èran plan copins, pardí. Èran cosins, alèra… Se carrava a la campanha.
Èran quatre pardí per far la borrèia. A ! Sabètz qu'aquelses anciens la fasián petar ! E la botelha al mièg ! O, cossí aquò èra ? Tornejavan al torn de la botelha e la tombavan pas ! Lo fasián petar, lo talon ! E aquò èra de païsans. N'i aviá un que èra maridat pièi i aviá dos tontons, aquí. Mès bòn, aquò se passava bien.
Lo que canta s'apelava Moisset. Èra nascut a Tira-Cabra, del costat de Barracavila, Tira-Cabra, Moisset.
Besega, aquò èra un tonton e n'i aviá un autre que l'apelavan lo Joanet, lo pichonèl aquí, Joanet. I aviá aquel Moisset, lo Paul Moisset, lo Joanet, son nom sai pas, aquò èra Joanet que l'apelavan, l'Augusta de Besega e lo quatrième, qu'èra aquel ? Me rapèle pas… »

Pas de traduction pour le moment.

Localisation

Vous aimerez aussi...

En cours de chargement...