Per tretze sòus

Collecté en 2000 Sur la Commune de Comps-la-Grand-Ville Voir sur la carte
J'apporte des précisions ou
je demande la traduction >

Introduction

Les monologues se récitaient souvent à la fin des banquets. En retenir un entier est une belle performance.

Vidéo

© Amic BEDEL - Tous droits réservés Institut occitan de l'Aveyron

MARIA CAZALS

née en 1922 à Comps La Grandville.

Transcription

Occitan
Français
« I a pro monde que, sans èstre manja-capèla o renèga-Bon-Dius, van a la glèisa pas que dins las grandas ocasions de la vida. E tròban totjorn losoremus e lo latin tròp carestiós per donar la pèça a Mossur lo curat.
Lo dròlle de Joan de La Plana, que s’apelava Carabin, se maridèt l’an passat, tanlèu tornat del service, ambe la Finon del Borniclet.
Après la ceremoniá, a la sacrestiá, quand los nòvis agèron reçauputs los compliments d’usatge, Carabin ofri(gu)èt una boèta de reglissa al capelan e li di(gu)ent aital :
“Me diretz çò que vos devi, Mossur lo curat !
– Çò que voldràs, mon enfant, o puslèu çò que poiràs, aicí lo prètz es pas marcat.
– Sètz ben plan onèste, Mossur lo curat, mès vesètz, vos vau daissar tot çò que me rèsta del polit bilhet de cent francs qu’ai descambiat duèi matin. Podètz pas creire los fraisses que cal far per prene una femna !”
E Carabin se metèt a rebussar una après l’autra totas sas pòchas, sas pochetas, de son gilet, de sas calças e alinhèt sus la taula de la sacrestiá sièis sòus dobles e un de simple. Tretze sòus.
Qual fa(gu)èt la pòta ? sia(gu)èt Mossur lo curat.
“Tretze sòus per un mariatge ! Lo Bon Dius te los tòrna mon enfant, li di(gu)èt pasmens, lo que fa çò que pòt, fa çò que diu, mès pr’aquò me faràs pas cargar de debasses de seda !”
Tres meses après, nòstre rector tornava de veire un malaute e se tapèron, pòt a pòt, ambe Carabin que veniá de dalhar, la dalhe sus l’espatla.
“Bonjorn, Mossur lo curat !
– Un brave bonjorn Carabin. Alara, aquel mariatge, ne siás content ? Espèri que passarem pas l’an sans batejar !
– O mon paure Mossur lo curat ! Me parlètz pas d’aquò, podètz creire que me soi engarçat de premièira. Auriái melhor fach de m’anar negar a Viaur, una pèira al còl, lo jorn que prenguèri la Bornicleta. Es fenhanta coma una monine, golarda coma una cata, missanta lenga coma una sèrp, e grola, e despensièira. Jamai ges de despartin. Dins l’ostal, tot marcha a la revèrs. E per ieu, una raiça de sotisas cada còp que lèvi la lenga.
– Te plangi mon paure enfant, li di(gu)èt Mossur lo curat, me fa plan pena qu’ajas tant mal rencontrat. Pòdi te dire qu’una causa : Ajas paciença, ta femna es jove, benlèu cargarà d’èime ambe lo temps…”
Mès aicí, nòstre capelan qu’èra trufaire se posquèt pas reténer e li di(gu)èt :
“Auriás pas mens digut te mefisar, de qué Diable cresiás d’avure per tretze sòus ?” »

Pas de traduction pour le moment.

Localisation

Vous aimerez aussi...

En cours de chargement...