Lo Pepilha de La Romiguièira

Collecté en 2000 Sur la Commune de Comps-la-Grand-Ville Voir sur la carte
J'apporte des précisions ou
je demande la traduction >

Introduction

Les monologues se récitaient souvent à la fin des banquets. En retenir un entier est une belle performance.

Vidéo

© Amic BEDEL - Tous droits réservés Institut occitan de l'Aveyron

MARIA CAZALS

née en 1922 à Comps La Grandville.

Transcription

Occitan
Français
« Lo Pepilha de La Romiguièira èra una brava pastassa d’òme, franc coma una feda e valhent ! N’aviá d’esprit quand ne virava ! E ne virava tot còp pecaire, sustot quand l’òli del gavèl li aviá ong lo garganèl. Pensètz pas mal, lo Pepilha èra pas un ivronha, tant se'n manca. S’atardava tot còp los jorns de fièira coma avètz fach totes. Amai lo paure diable la pagava car.
Aviá una femna, una brava femna, valhenta, robusta, estauviaira, que li fasiá de bonas sopas e de bons despartins. Malurosament, Rosalie que s’apelava, buviá pas que d’ai(g)a tota l’annada e podiá pas comprene qun diaussi de gost los òmes tròban a la vinassa.
Aquel ser de fièira, picava mièjanuèch quand lo Pepilha arribava. Corbava las aurelhas e disiá pas res, sabiá qu’anava plòure. N’èra consolat.
Arriba a l’ostal, lo lum èra tuat.
“Bogre de bogre, se pensèt, i a quicòm de mait o de mens…”
Aluca lo lum, s'avança del lièch, la Rosalie virava l’esquina. Se coneissiá que dormissiá pas mès ne fasiá semblant, la mandra !
“Qué vòls, femnòta ? Sabi ben que soi dins lo tòrt mès qué vòls ? Nos sèm trapats ambe lo Tranquille del Fornet, avèm japat e lo temps passa vite… Parla-me, te disi ! Siás malauta ? Vòls una pèira de sucre trempada dins l’aigardent ?”
Mès Rosalie bojava pas mai qu’un soc de castanhièr.
Lo Pepilha s'alassèt de la codoissar, prenguèt una cadièira, se sie(gu)èt e reflechiguèt.
Al cap d’un moment se lèva, tot embaugit, en crident, en ginholent :
“Jèsus, mon Dius, mès de qué vam nautres devenir ? Sèm perduts ! Sèm fotuts ! Sèm ruinats ! Sèm abandonats !”
Tot en ginholent alucava totes los lums, totes los calelhs, totas las candelas que trobava dins l’ostal. Ne metiá pertot : a cada coet de la taula, a cada grasa d’escalièr… Tanplan que dins, un viral d’uèlh, l’ostal agèt l’èr d’una capèla illuminada coma per un ser de Nadal.
La Rosalie lo daissèt far un moment pièi la paur la prenguèt e, tota espauru(g)ada, li cridèt :
“Jèsus ! Paure òme ! Mès de qué t’an fach ? Siás vengut fat ?”
Tanlèu l’entendre, lo Pepilha s’arrèsta, se quilha tot drech al mièg de l’ostal, s’esponga lo front e li ditz :
“E vòls dire que l’as, mandra ? E vòls dire que l’as e que me dises pas res !
– E de qué vòls que aja ?
– La lenga, nom d’un grelh, que cresiái que l’aviás perduda e la te cercavi pertot !” »

Pas de traduction pour le moment.

Localisation

Vous aimerez aussi...

En cours de chargement...