Joan de l'Ors
Introduction
Bien que Joan de l’Ors soit un personnage appartenant plutôt au folklore pyrénéen, le contenu du conte lui-même est attesté en plusieurs variantes en Rouergue.
Les formules de fin de conte soulignent l'aspect fictif du récit, ferment l'histoire et ramènent l'auditoire à la réalité: Cric-crac, lo conte es acabat…
Maria tient ce conte de sa grand-tante, Rosalie Magre, de Fayet-Bas sur la commune de Castanet.
Ethnotexte
Maria CAYSSIALS
née Soulié en 1924 à Castanet.
Transcription
Occitan
Français
« Sabi pas pus lo començament.
Sabi que aquò èra tres galhards que èran en pista. Un s’apelava Joan de l’Ors, l'autre s’apelava Vira-Montanha e lo trosième sabi pas.
Avián entendut dire que i aviá quauque trauc endacòm e entendián sonar de campanas dins aquel trauc. Èran pas paurucs e decidèron d’anar veire aquel trauc. N’i a un, ieu cresi que aquò èra Joan de l’Ors, lisèt aval en bas e los autres dos l'esperavan en naut.
Lor di(gu)èt :
“Quand entendretz sonar la campana, tiratz la còrda e me tornaretz montar.”
Davalèt e, en arribent aval, trobèt una paura vielhòta que li di(gu)èt :
“Mès de qué venètz far aquí, paure enfant ? Tot çò que ven aicí, tot çò que dintra aicí tòrna pas sortir...”
Joan de l’Ors vegèt una gròta e la vièlha li di(gu)èt :
“Paure, anatz pas aquí per çò que i a de bèstias talament feròças, vos manjaràn...”
Li anèt quand mème, se batèron mès se'n sorti(gu)èron. Tornèron sortir d’aquí e tornèron trobar la vielhòta e vegèron una autra cavèrna.
“E aquí, de qué i a ?
– Aquí i aviá tres polidas domaisèlas.”
Figuratz-vos que èran tres galhards e las anavan pas daissar aquí. Se defendèron amb aquela vièlha e calguèt que los daissèsse partir.
Sonèt la campana.
Fa(gu)èron montar aquelas tres polidas domaisèlas. Èran totes fièrs e, un còp que sia(gu)èron amont, ne prenguèron una cadun, passèron per un prat segat e fa(gu)èron cric e crac e lo conte sia(gu)èt acabat.
Aquela tatà, aquò èra una sòrre de la grand-mèra, s’apelava Rosalie Magre. Èra de Foit-Bas. »
Sabi que aquò èra tres galhards que èran en pista. Un s’apelava Joan de l’Ors, l'autre s’apelava Vira-Montanha e lo trosième sabi pas.
Avián entendut dire que i aviá quauque trauc endacòm e entendián sonar de campanas dins aquel trauc. Èran pas paurucs e decidèron d’anar veire aquel trauc. N’i a un, ieu cresi que aquò èra Joan de l’Ors, lisèt aval en bas e los autres dos l'esperavan en naut.
Lor di(gu)èt :
“Quand entendretz sonar la campana, tiratz la còrda e me tornaretz montar.”
Davalèt e, en arribent aval, trobèt una paura vielhòta que li di(gu)èt :
“Mès de qué venètz far aquí, paure enfant ? Tot çò que ven aicí, tot çò que dintra aicí tòrna pas sortir...”
Joan de l’Ors vegèt una gròta e la vièlha li di(gu)èt :
“Paure, anatz pas aquí per çò que i a de bèstias talament feròças, vos manjaràn...”
Li anèt quand mème, se batèron mès se'n sorti(gu)èron. Tornèron sortir d’aquí e tornèron trobar la vielhòta e vegèron una autra cavèrna.
“E aquí, de qué i a ?
– Aquí i aviá tres polidas domaisèlas.”
Figuratz-vos que èran tres galhards e las anavan pas daissar aquí. Se defendèron amb aquela vièlha e calguèt que los daissèsse partir.
Sonèt la campana.
Fa(gu)èron montar aquelas tres polidas domaisèlas. Èran totes fièrs e, un còp que sia(gu)èron amont, ne prenguèron una cadun, passèron per un prat segat e fa(gu)èron cric e crac e lo conte sia(gu)èt acabat.
Aquela tatà, aquò èra una sòrre de la grand-mèra, s’apelava Rosalie Magre. Èra de Foit-Bas. »
Pas de traduction pour le moment.
© Tous droits réservés Institut occitan de l'Aveyron
Localisation
Vous aimerez aussi...
En cours de chargement...